Cutiez's profilecutiezPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 17 กลับมาเเร้วววว เฮ้ย...สบายจังเลยในที่สุดก้อสอบเสร็จเเร้วข้อสอบยากมากเลยทำไม่ทันเลยอ่ะเวลาเเค่นิดเด่วเองมาตั้งเเต่วันศุกร์ก่อนมาไม่ได้เตรียมตัวอารัยเลยเเถมยังไม่ได้นอนด้วย พอมาอยุ่ที่นี่ก้อไม่ได้นอนอีกเพราะว่าอยุก่ะเพื่อนเยอะเลยไม่ได้นอนพากันนั่งเล่นเเร้วก้ออ่านหนังสือ(แอบดูคนเค้าสวีทกันด้วยล่ะ)เเร้วก้อมานั่งตกปลาอยู่ที่หลังบ้านที่พักนะหรออยู่ที่ริมบึงแก่นนครอยู่ในหมู่บ้านพิมานชลไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องมีเรื่องอารัยเกิดขึ้นด้วย ดูสิ แค่ปั่นจักรยานเล่นรอบหมู่บ้านก้อมีลูกหมาวิ่งตามด้วยตามถึงขั้นว่าไม่ยอมปล่อยอยากให้เราเล่นก่ะมันเเต่ว่าน้องหมาตัวนี้ก้อน่ารักดีนะก้อเลยตั้งชื่อเล่นให้ว่าเจ้า"ฮังหลง"เต่ดูรู้สึกว่ามันจะเปงลูกหมาที่ขี้กลัวสักหน่อยเพราะว่าตอนที่มีลูกหมาตัวอื่นวิ่งเราพวกเราตอนขี่รถมันไม่เห็นจะปกป้องเราเลยเเต่ว่ากับวิ่งหนีซ่ะงั้นอ่ะในที่สุดก้อเลยต้องพามันไปส่งให้กับคุณลุง รปภ.หน้าหมู่บ้านพอตอนเย็นก้อไปใช้ชีวิตตามประสาคนที่โสดส่วนคนที่เค้ามีคู่เราก้อได้เเต่อิจฉาเค้าไปเราทุกคนพากันไปกินหมูกระทะกว่าจะกลับบ้ายก้อค่ำพอดีพอตอนเช้าก้ออกไปสอบที่ รร.เทคโนภาคฯไปสอบ2วันก้อได้รู้จักเพื่อนหลายคนเหมือนกันนะได้ตุ๊กตาด้วยเปงน้องหมีน่ารัก(ไม่มีใครชื้อให้หรอก)เราชื้อเองอ่ะเพราะไม่มีคนชื้อให้พนักงานถามคำถามได้เจ็บใจมากเลยดูสิถามมาได้ว่าทำไมไม่ให้เเฟนซื้อให้...โธ่..พี่ค่ะถ้าหนูมีแฟนก่ะเค้าหนูก้อบอกให้ซื้อให้เเร้วล่ะ พอตอนเย็นหลังสอบเส็ดวัยสุดท้ายก้อมาช่วยขายอาหารสนุกมากเลยเเต่พอมีเวลาว่างก้อเลยแวะมาทำhi5ดีก่าพรุ่งนี้ก้อต้องกลับบ้านเเร้วไม่อยากกลับเลยยังไม่ค่อยได้เที่ยวเท่าไหร่เลยเเต่ว่าไม่เปงไรวันที่11พ.ย.เราก้อต้องมาสอบอีกไว้ค่อยเที่ยวตอนนั้นดีก่าเเต่ว่าตอนนี้ไม่มีตังค์แร้วอ่ะใครก้อได้..ขอยืมตังค์หน่อยสิค่ะ....พอเเร้วดีก่าเด่ว"เบนซ์"จะรอ...(อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะว่าเบนซ์เปงแฟน..ที่จิงก้อคือน้องหมีนั่นเเหล่ะ) ไม่มีอารัยเเร้วอ่ะเเต่ว่าถ้ามีอารัยสนุกๆก้อจะมาเล่าสู่กันฟังอีกนะ ****ยังไงก้อต้องตั้งใจสอบเข้าเรียนต่อที่ วพม. ให้ได้***** ***ดูสิ..กลับมาเเร้วนึกว่าจะโชคดีซ่ะอีก...เเต่เเร้วคนอย่างเราก้อไม่เคยพบเเต่สิ่งที่ดีเลย เซ็งมากๆเลยอยุ่ดีๆรถที่นั่งมาก้อเสียกลางทางได้เปลี่ยนรถนั่งรอตั้งนานพอกลับถึงบ้านก้อเย็นเลย...เมื่อไหร่เราจะโชคดีนะ....*******  October 11 ไม่อยากไปสอบเลยอ่ะเฮ้ย....
ไม่อยากไปสอบเลย หนังสือก้อยังไม่ได้อ่านเเร้วจะสอบได้ไหมเนี่ย
ใครก้อได้ช่วยที...ไม่รู้จะทำยังไงดี
เเต่ว่าไปรอบนี้คงสนุก...เพราะว่ามีเพื่อนไปด้วยตั้งเยอะ
เเต่ก้อคงจะสนุกไม่เต็มที่เพราะว่าเราไปสอบส่วนเพื่อนของช้านนั้นมันไปเที่ยว
โอ้ย....เซ็งจังเลยอ่ะ.... October 05 ดีใจ...จัง เมื่อวานนี้ไปฟังเเนะเเนวของ มหิดล มาที่ศาลากลางจังหวัดอำนาจเจริญ ฝนตกหนักมาก สภาพบรรยากาศไม่ค่อยเต็มใจมากเท่าไหร่สำหรับการเดินทางเเต่ว่า ไม่มีสิ่งไหนที่จะสามารถขัดขวางการเดินทางเเละความพยายาม ของพวกเราได้ (แฮ่ๆๆ..) ออกเดินทางประมาน 8 โมงเช้า ไปก่ะอาจารย์นิรมิต น้องศรันย์ เเละก้อเพื่อนๆอีก5 คน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนทั้งหมด 8 คน จะสามารถนั่งเบียดกันในเเค็ปรถปิคอัพได้หมด ตอนไปก้อเปงปลากระป๋อง พอตอนกลับก้อเป็นปลากระป๋องที่เพิ่มปริมาณของสินค้าเพิ่มขึ้น เเต่ก้อน่าอิจฉาคนบางคนนะ มีแฟนไปด้วยทิ้งให้เราก่ะเพื่อนๆนั่งอิจฉากันในรถ (ทำอารัยไม่เกรงใจกันบ้างเลย) เเต่ก้อสนุกดีพอตอนกลับก้อเปียกฝนหมดเลย เเต่ก้อยังพากันนั่งกินหมูกระทะทั้งที่ตัวเรายังเปียกอยุ่เลย ไม่มีอารัยขัดขวางการกินได้หรอก ก้อนี่เเหล่ะชีวิตของพวกเราไปวันๆก้อเปงอย่างงี้ กิน เที่ยว เรียน เเละก้อเล่น ตามประสา
พอวันนี้ไปเรียนพิเศษก้อได้รับข่าวดีว่า ได้เกรด 4 วิชาเคมี ดีใจมากเลยเพราะว่าไม่ได้เกรด 4 วิชาเคมีมานานเเร้ว เเต่คาดว่าน่าจะรู้เกรด เฉลี่ย 5 ภาคเรียนในวันพรุ่งนี้เพราะอาจารย์บอกว่าเเด่งจะออก GPAX 5 ภาคเรียนให้ เฮ้ย...เหนื่อยจังเลยรู้สึกว่าเวลา เเค่ 24 ชั่วโมงมันไม่พอเลย อยากให้เวลามัสัก 50 ชั่วโมง จะได้มีเวลาทำอารัยหลายๆอย่าง เเต่ว่าพรุ่งนี้ก้อต้องไปเรียนอีกเเร้วเรียนทั้งวันด้วย น่าเบื่อจิงๆเลย เเต่ยังไงเราก้อต้องตั้งใจไว้เพราะว่าเราอยากเรียนต่อที่ วพม. เราต้องทำให้ได้ สู้ๆๆ ตาย......
++++ ปีใหม่++++ September 28 เก็บตกหลังสอบ Final++++คิดว่าสอบเสร็จแร้วจะสบายซ่ะอีก แต่ก้อคิดผิดไปอย่างมากเลย พอสอบเสร็จแร้วยังต้องไปเรียนพิเศษเพิ่มเนื้อหาก่อนสอบโควตา ม.ขอนแก่น อีก พอตอนเย็นอาจารย์บุญเลี่ยมก้อโทรมาถามว่าจะมาติวไหมที่จุฬาฯแต่ว่าคงไปไม่ได้เพราะกำลังยุ่งๆอยุ่ก้อเลยบอกอาจารย์ว่าอาทิตย์นี้ไม่ไปเรียนหรอกค่ะ (เพราะนู๋ขี้เกียจแร้วงานก้อเยอะ ) เมื่อคืนนี้ได้นอนตอนประมาณ ตี 4 แร้วก้อตื่นนอนตอน 7 โมงเช้าได้นอนแค่ 3 ชั่วโมงเอง อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก้อไปโรงเรียนประมาณ 8 โมงเช้า วันนี้ที่ โรงเรียนมีงานก้อเลยต้องไปร่วมงานด้วยเพราะอาจารย์บังคับว่าคณะกรรมการนักเรียนทุกคนต้องไปร่วมงาน แต่ว่ากว่างานจะเริ่มก้อประมาณ 9 โมงเช้า ก้อเลยใช้เวลาที่เหลืออยุ่น้อยนิดแต่แสนมีคุณค่าไปสอบวิชาฟิสิกส์ พอสอบเสร็จก้อเลยรู้สึกว่าสบายหน่อยที่ไม่มีงานค้างแร้วก้อเหลือแค่เวลาอ่านหนังสือแร้วก้อเรียนแค่นั้นเอง พอตอนบ่ายก้อเรียนวิชาเคมีต่อ ก้อเรียนสนุกดีนะเพราะว่ากลุ่มที่เรียนรอบบ่ายเปงกลุ่มเพื่อนที่เคยอยุ่ด้วยกันตอน ม.4 ก่ะ ม.5 ก้อเลยสนิทกันหน่อยแต่ว่าพออยุ่ด้วยกันแร้วก้อชอบทะเลาะกันเหมือนเดิม รู้สึกว่าจะมีเรื่องคุยกันเยอะมั๊กๆเลย กว่าจะได้กลับบ้านก้อ 4 โมงเย็น ดีนะที่ยังพอมีเวลาว่างได้มานั่งอัพ มายสเปส ก้อแม่นะสิเอาหนังสือมากองไว้แร้วบอกว่าให้อ่านให้จบก่อนไปสอบวันที่ 13 ตุลา ขี้เกียจอ่านชะมัดยากเลย พรุ่งนี้ก้อไม่อยากไปสอบ Pre-Admission เลย สอบตั้งสองวันติดกันไม่รู้ว่าจะเอาเหนือหาอารัยไปสอบแต่ก้อดีที่มันเปงแค่การเตรียมตัวสอบล่วงหน้าแค่นั้น โอ๊ย!!!!!!!!!ทามมายมันเหนื่อยจังนะ เมื่อไหร่เราจะสอบเข้ามหาลัยได้ได้ที่เรียนสักทีนะ ตอนนี้ไม่ไหวแร้วไม่อยากอ่านหนังสือเลย ( เฮ้ย!!!!แร้วเมื่อไหร่จะแฟนก่ะเค้าสักทีนะเนี่ย )
+++++แต่ว่ามันนี้ก้อภูมิใจนะที่ได้ไปร่วมงานแร้วได้เปงคนเอาคำกล่าวแถลงการเปิดงานส่งให้กับประธาน ที่มาเปิดงานถึงมันจะเปงงานเล็กๆก้อตามเถอะแต่ก้อรู้สึกดีที่เราก้อมีส่วนร่วมกับงานนี้มากกว่าเพื่อนคนอื่นอยุ่ ( นิดเดียว....หุหุหุ ) +++++
^^^^^^^ยังไงก้อต้องสอบเข้าเรียนต่อที่ วพม. ให้ได้ สู้ๆๆ สู้ ตายค่ะ ^^^^^^^
++++^๐^ Pee- mai ^๐^++++ September 22 เรื่องวุ่นวายก่อนสอบ..... อาทิตย์นี้เป็นอารัยที่ยุ่งมากเลย ไม่ได้ยุ่งเเค่เราคนเดี่ยวนะเต่ว่าเพื่อนๆ ที่เรียน ม.6 ทุกคนก้อวุ่นกันหมดเลย เพราะว่าทุกคนยังทำงานเขียนแบบไม่เสร็จและอาจารย์ก้อนัดส่งงานวันศุกร์ก้อเลยวุ่นวายกัยหน่อยเต่ก้อดีนะเพราะว่าอาทิตย์เนี้ยเป็นอาทิตย์สุดท้ายก่อนสอบเเร้วก้อเลยมีเวลาว่างเยอะหน่อย แต่ว่าบางคนที่ยังสอบไม่ผ่านหรือว่ายังไม่มีคะเเนนเก็บนะสิก้อเลยยุ่งกันไปใหญ่เลยเเต่โชคดีที่เราไม่มีงานอารัยที่ต้องเคลียร์เพราะว่าทำเสร็จหมดเเร้วก้อเลยทำเเต่งานเขียนเเบบอย่าเด่ว อาทิตย์ก้อโชคดีอีกเหมือนเดิมเพราะว่าไม่ต้องไปติว....สบายเลยเราอยุ่บ้าน ตื่นสาย นอนอ่านหนังสือ ก้อโอเคดีนะ เเต่ว่างานวิชาคณิตศาสตร์ยังไม่เสร็จเลยนะสิวันเสาร์นี้ก้อเลยทำเเต่คณิต ฯ อย่างเด่ว เเต่ว่างานคณะกรรมการนักเรียนก้อยังทำให้อาจารย์ไม่เสร็จ ไม่รู้ว่าเปงอารัยกันเเน่ไม่ค่อยมีเวลาส่วนตัวเลย รุ้สึกว่าอยากให้เวลา 1 วัน มีสักประมาณ 50 ชั่วโมงถึงจะพอ ไม่อยากได้เเค่ 24 ชั่วโมงเลย
เเต่ว่างานศิลปะนะสิยังไม่ได้วาดสักรุปอีกเเร้วไม่รู้จะทำยังไง ก้อมันวาดรูปไม่เปงนี่หน่า เเต่ว่าจะขอส่งงานอาจารย์ย้อนหลัง (อาจารย์คงไม่ว่าหรอกมั้ง) เเต่ว่าภมูใจมากเลยที่งานกัดกระจกออกมาดีนึกว่าจะไม่ได้เรื่องซ่ะเเร้ว(ไม่ให้ภมูใจได้ไงทำออกมาสวยมากๆเลย)ดีนะที่มีคนเเกะลายให้เราเเค่ติดขอบดินน้ำมันเเร้วก้อเทน้ำกรดรอเเค่ล้างอย่างเดี่ยว....เนี่ยก้อเลยสบายหน่อย(ช่วยไม่ได้ก้อคนมันทำไม่เปงนี่หน่า)ที่เพื่อนเราแสนดีทำให้หมดเลยทุกอย่าง
ไม่รู้ว่าจะสอบได้รึป่าวนะ....ขอให้นางฟ้า แม่มด เทวดา ช่วยให้เราสอบได้ด้วยเถอะ...ขอGPAX 5 ภาคเรียนได้เเค่ 3.85 ก้อพอเเร้ว......
โอมเพี้ยงขอให้.....ได้ทุกอย่างสมดังปรารถนาด้วยเถิด...
.......ปีใหม่........
September 16 ทำมัยเราไม่รักกัน บางที.. อาจไม่จำเป็น..เสมอไป ที่ความรัก..จะต้องจบลง ด้วยการ..ได้เป็น..คนรัก _______________________________ บนเตียงเล็กๆ.. ในบ้านอบอุ่น..หลังหนึ่ง แดดยามเย็น..ทอบางบาง..ผ่านหน้าต่าง หญิงชรา..อายุราวๆ 70 ปี นอนซม..อยู่บนเตียง เธอรู้ว่า...นี่เป็นช่วงเวลาสุดท้าย..ในชีวิตของเธอแล้ว แต่จะเป็นอะไรไปล่ะ ..เธอพอใจกับชีวิตทั้งหมด..ที่เธอได้ผ่านมา เธอ..ได้แต่งงาน ..มีครอบครัว..ที่อบอุ่น แม้จะไม่มีลูก..ก็ตาม มีเพื่อนที่ดี ..ผ่านชีวิตการงานที่ดี ถึงแม้วันนี้..สามีของเธอจะตายไป..ร่วม 10 ปี แต่..ในวันสุดท้าย..ของชีวิต เพื่อน-ที่เธอรักที่สุด.. ก็มานั่งเคียงข้างเธอ..อยู่ตรงนี้ มาส่งเธอ..เหมือนทุกครั้ง..ทุกคราว หมอบอกว่า..ฉันคงอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าหรอก เธอ..เอ่ยบอกกับเขา ... เพื่อนชรา..ที่รู้จักกับเธอมา..แต่ครั้งยังเด็ก ฉันรู้ ชายชรา..พยักหน้ารับ เธอมาส่งฉัน..เหมือนทุกทีสินะ หญิงชรา..มองหน้าชายชรา ใช่..ก็ฉันส่งเธอ..มาตลอดทั้งชีวิตนี่นา ..ขาดไปอย่าง..คงไม่ครบ ชายชราตอบ..ด้วยรอยยิ้มบางๆ ตอนเด็กๆ..บ้านเรา..อยู่ทางเดียวกัน..เรากลับบ้านด้วยกันทุกเย็น.. บ้านฉัน..อยู่เลยบ้านเธอไปมาก.. เธอ..รำลึกความหลัง แต่ฉัน..ก็ไปส่งเธอทุกวัน ชายชราบอก ใช่..เธอทำอยู่อย่างนั้น..ตลอดชั้นประถม..และมัธยม..ที่เราเรียนด้วยกัน จนเพื่อนๆล้อว่า..เราเป็นแฟนกัน หญิงชราพูดขึ้น สุดท้าย..ก็ต้องเลิกล้อกันไป เพื่อนชราของเธอ..ต่อคำ ตั้งแต่..เธอคบกับแฟนคนแรกของเธอ..นั่นแหละ เธอเย้ายิ้มๆ แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวัน..อยู่อย่างเดิม... จนต้องเลิกกับแฟน..ไม่ใช่รึ ชายชรา..ทวนความหลัง เธอจำได้ว่า..เธอบอกเขาอยู่บ่อยๆว่า..ไม่ต้องเดินมาส่งเธอแล้ว..เดี๋ยวแฟนเขาจะโกรธเอา.. แต่เขาก็ยังดึงดัน..ที่จะมาส่งเธอ โกรธก็โกรธไป ..ฉันรู้จักเธอ-มาก่อนตั้งนาน ยังไงเธอ..ก็ต้องมาก่อน นั่น..เป็นคำพูดที่เธอจำได้-ไม่ลืม ..แม้ว่า..มันจะผ่านมาเกือบ 60 ปีแล้ว..ก็ตาม.. เธอยังจำ..วันที่เขาต้องขึ้นรถไฟ..เพื่อไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้ วันนั้น..เธอไปส่งเขาที่สถานี ..ร้องไห้จะเป็นจะตาย เขาวุ่นกับการปลอบเธอ..จนไม่เป็นอันได้ร่ำลาพ่อแม่ พอเธอสงบลง..และขอตัวเข้าไปล้างหน้าล้างตา..ในห้องน้ำ .. พ่อแม่ของเขา..ไปเช็คเที่ยวรถไฟ ... พอเธอกลับมา..ก็พบเขานั่งร้องไห้คนเดียว..กับกองกระเป๋า...เงยหน้าขึ้นบอกกับเธอ..ทั้งน้ำตา กลับบ้านเอง..เดินดีๆ นะ …และนั่น..ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา..อีกรอบ เธอจำได้ว่า..วันที่เขาปิดภาคเรียน..และกลับมาบ้าน..เธอแนะนำเขา..ให้รู้จักกับแฟนหนุ่มของเธอ ตอนแรก..ทั้งสอง..เหมือนจะเข้ากันได้ดี ..แต่หลังจากนั้น 2-3 วัน มีคนมาบอกว่า..แฟนเธอกับเพื่อนเธอ..ต่อยกัน มัน..นอกใจเธอ เขาบอกเรียบๆ.. แต่..เธอไม่เชื่อ วันนั้น..เธอเชื่อแฟนมากกว่า..ว่าเขาอิจฉาแฟนเธอ..จึงหาเรื่องชกต่อย เธอว่าเขา..ไปหลายคำ อาทิตย์นึงให้หลัง..เธอจึงรู้ว่า..เขาเป็นคนถูก เมื่อเธอไปหาเขาที่บ้าน..ก็เจอแต่..พ่อของเขา มันกลับไป..แต่อาทิตย์ก่อนแล้ว ..เห็นว่ามีธุระด่วน ..ไม่รู้อะไร เธอส่งจดหมายไปขอโทษ เขาบอกไม่เป็นไร..เขาไม่เคยโกรธเธอ..แค่น้อยใจเล็กๆ ในจดหมายลงท้าย..ด้วยคำ-คำเก่า "กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ" เธอรู้ว่า..ในคำที่เหมือนสั้นๆนั้น เขาพูดอะไรออกมา..มากมายขนาดไหน.. เธอจำได้..ถึงวันที่เธอ..บอกเขาว่า.. เธอจะแต่งงาน.. เขา..มองหน้าเธอ.. เธออ่านไม่ออกว่า..มันเป็นความรู้สึกอะไร ดีใจ? เสียใจ? และเมื่อเธอถามเขาตรงๆ ..เขาก็ตอบว่า.. เราใจหาย.. แต่ก่อนหน้านั้น.. ก็เขานี่แหละ..ที่เป็นคนช่วยเธอเลือก..ช่วยเธอดูว่า..ผู้ชายคนนี้นิสัยดี และรักเธอจริง เรา-ผู้ชายด้วยกัน..เราดูออก ซี่งเขา..ก็ดูไม่ผิด ..สามีของเธอดี..เหมือนอย่างที่เขาบอก .. วันแต่งงาน..เธอบอกเขาว่า.. ความเป็นเพื่อนของเรา..ยังเหมือนเดิมนะ ..ไม่ต้องห่วง เขามองเธอนิ่งๆ..พยักหน้าน้อยๆ.. ไม่ตอบคำ ถึงเวลารดน้ำสังข์ ..เขาอวยพรเธอมากมาย แต่พูดกับสามีเธอ..เพียงสั้นๆ ว่า.. ฝากด้วยนะ.. เขาแต่งงาน..มีครอบครัวของเขา เธอ..ก็มีครอบครัว..ของเธอ มีบางช่วงของชีวิต..ที่ห่างกันไป แต่ก็ไม่เคย..ลืมกัน เธอ..ส่งการ์ดอวยพรวันเกิดให้เขา..ทุกๆปี ตอนนี้..เขาน่าจะเก็บมันไว้ได้ 59 ใบแล้วล่ะ เพราะเธอนับของเธอแล้ว..มันได้ 58 ใบ น้อยกว่า..อยู่ใบนึง.. เพราะเธอ..เกิดทีหลังเขา 5 เดือน.. บางที ..เธอรู้สึกสนิทกับเขา..มากกว่า..คนรักของเธอเสียอีก หลายเรื่อง..ที่เขารับรู้..แต่คนรักของเธอ..ไม่แม้แต่ระแคะระคาย.. และก็เช่นกัน..หลายความลับ..ที่เขาระบาย ที่เขาฝากไว้ที่เธอ..เธอก็รับ..และเก็บงำมันไว้..ด้วยความเต็มใจ.. คิดอะไรอยู่? เขาเอ่ยขึ้นมา..ทำลายความเงียบ เรา..กำลังนึกแปลกใจ เธอเอ่ย..ด้วยท่าทีครุ่นคิด ทำไม..เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน? เขานิ่งไป..เหมือนกำลังคิดเช่นกัน เราสนิทกันมาก..มั้ง เขาว่า นั่น..ไม่น่าใช่เหตุผลนี่ เธอว่า เธอ..ถามยากไปนะ เขาตอบ..หลังจากนิ่งคิดอีก..อยู่ครู่ใหญ่ ไม่ยากหรอก ..ลองคิดเล่นๆ สิว่า..ทำไมเราถึงไม่รักกันนะ? แววตาเธอ..มีแววขี้เล่นซุกซน ..เหมือนเด็กหญิง..ครั้งกระโน้น อืมม..อันนี้..ค่อยง่ายขึ้นมาหน่อย เขาพูดขึ้น เธอมองหน้าเขา.. แปลกใจเธอว่า..เธอไม่ได้เปลี่ยนคำถาม..นี่นะ.. ฉันไม่รู้หรอกว่า..ทำไม-เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน เขามองหน้าเธอ..ด้วยสายตาอ่อนโยน แต่..ถ้าเธอถามว่า..ทำไม-เราถึงไม่รักกันน่ะ เขาเว้นช่วง ฉันก็จะตอบว่า -- ฉันว่า..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย เธอหลับตาลง.. คำถามที่ถูกซ่อนไว้..หลายสิบปี..กลับตอบออกมาง่ายๆ..อย่างนี้เอง นั่นสินะ ..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย เธอตอบ..ทั้งๆที่หลับตาลง ตอนนี้..เธอพร้อมที่จะจากโลกใบนี้ไป..อย่างมีความสุขแล้ว ในความรู้สึก..ที่เริ่มพร่าและเลือน...เธอสัมผัสได้ถึงมือของเขา..ที่เอื้อมมากุมมือเธอไว้ กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ.. และนั่น.. คือ..คำสุดท้าย..ที่เธอได้ยิน… _________________ สิ่งที่ทำให้เราลุกขึ้นสู้~~คือ~~ความฝัน September 09 กลับมาเเร้วล่ะนะ กลับมาเเร้วนะจากติวพิเศษเหนื่อยมากๆเลยล่ะ พ่อเปงคนขับไปส่งที่จุฬาภรณ์ ฯ อาจารย์ติวตั้งเเต่วันเสาร์ตอนเช้าประมาณ 8 โมงเช้า พอพักช่วงพักค่อยสบายหน่อยเเต่ก้อได้พักแค่แป๊บเดียวเพราะว่าอาจาย์สอนเลยเวลามาตั้งเยอะเเน่ะ ได้พักนานหน่อยก้อตอนประมาณช่วง6โมงเย็นเเต่ก้อสนุกดีนะได้เพื่อนใหม่ตั้งเยอะ มีเเป้ง หงส์ หลิง พิณ เเป๋ม เเละก้อนุ่น ผู้ชายคนเด่วของห้อง พอตอนกลางคืนก้อเรียนต่อจนประมาณ4ทุ่มถึงได้เลิกเรียนกัน ขอบคุนน้อง น้อย มากเลยที่หาผ้าห่มมาให้ไม่งั้นคงนอนหนาวเเน่นอนเลย เเต่ว่าพอตอนกลางคืนกว่าจะได้นอนก้อเที่ยงคืนพอดี เพราะเสียงที่หอเชียร์ AF กันดังมากๆเลยล่ะ ตื่นเช้ามาก้อเรียนๆๆๆๆ พอตอนเย็นดีนะที่พ่อรีบไปรับไม่งั้นคงได้นั่งรอพ่อนานเเน่เลยล่ะ เเร้วก้อกลับบ้าน
มาถึงที่บ้านเเร้วก้อออกไปเดินตลาดเจอเพื่อนๆก้อเลยโชคดีมีเพื่อนช่วยเดินเลือกของเเต่ว่าเเย่มากๆเลยที่ยังไม่ได้ทำการบ้านวิชาภาษาอังกฤษเลยเเต่ว่าพออัพเส็ดเเร้วก้อจะรีบไปทำให้เส็ดเนี่ยเเหล่ะ วันศุกร์ต้องไปเรียนตั้งเเต่เลิกเรียนที่ รร น่าเบื่อจิงๆเลย สงสัยว่าไม่ได้ออนเอ็มเเน่นอนเลย
ไปเเล้วล่ะ....จะรีบไปทำการบ้าน
บั๊ย...บาย.. September 06 ไม่อยากไป....เลยอ่ะ ไม่อยากไปติวเลย โชคร้ายมากๆเลยนึกว่าเสาร์ อาทิตย์จะได้อยุ่บ้านเฉยเเร้วอ่ะ
เเต่ทำไมต้องโทรมาบอกให้ไปติวด้วยอ่ะ น่าเบื่อที่สุดเลย ไม่มีเพื่อนไปอีกต่างหากอ่ะไม่รู้ว่าสาธารณสุขคิดยังไง
โทรตามให้ไปติวทั้งที่ได้เปงเเค่ตัวสำรอง ถ้อยู่บ้านนะจะทำอารัยก้อได้ เเต่ต้องไปอยู่ที่อื่นนะสิ
เเร้วยิ่งที่นั่นเปงโรงเรียนประจำด้วยเเร้วไม่อยากไปเลย อดได้ไปเที่ยวตลาดนัดก่ะเพื่อนๆเลย
เเร้วก้อไม่ได้ไปเรียนพิเศษก่ะเพื่อนก่ะอาจารย์สังวาลด้วยอ่ะ อยากเรียนก่ออาจารย์สังวาลมากกว่าไปเรียนก่ะอาจารย์คนอื่น
ไม่รู้ว่าถ้าไปอยู่ที่นั่นจะเปงยังไงอ่ะ คงไม่มีเพื่อนคุยเเน่นอนเลย
ไม่อยากไปติวเลย.....(สละสิทธิก้อไม่ได้อ่ะนะ) September 03 ของฝากวันหยุดแสนยาวววววว............คุณเท่านั้นที่รู้ ใครบางคน บอกไว้ว่า
ความรักเป็นสิ่งที่สวยงามไม่มีความ เจ็บปวด ไม่มีน้ำตา และไม่เคยทำร้ายใคร แต่หากเมื่อไหร่ที่คุณรักใครแล้ว คุณ ต้องร้องไห้ คุณเคยถามตัวคุณเองหรือไม่ว่า' คุณรักเค้า จริงหรือเปล่า และ รัก
อย่างไร ' คำตอบคือ คุณเท่านั้นที่รู้ แล้วล่ะ.... ความจริงก็คือ ในขณะที่เรา >คิดถึงคน ๆ หนึ่งตลอดเวลา เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้ และบาง ครั้ง ก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน บางครั้ง การได้ฝันไป
คนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า สิ่งที่เราคิดทั้งหมด มันคือความ ฝันของเราเองเพียงคนเดียว ฉะนั้น ไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมกับความฝัน มากกว่าการได้รับรู้ความจริง การไม่ได้เป็นที่ 1 ในใจเค้า ไม่ใช่เรื่องน่า
เศร้า... เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4... และหากเราเป็น ที่ 10 ในใจเค้า... ก็ขอให้คิดไว้ว่า ดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย มันอาจต้องมีน้ำตาบ้าง ในการยอมรับความจริงที่ว่า เราไม่ใช่ที่ 1... แต่โปรด
จำไว้เถอะว่า หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดัง ๆ พร้อมกับพูดกับตัวเอง ว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่า นี้... ก็จงชอบต่อไปเถอะ การรักใครซักคน ไม่ต้องการความพยายาม 'การตัดใจ' ต่าง หาก ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย ลองชั่งน้ำหนักในใจเราดูสิว่า ความสุขยาม ที่คุณได้สบตาเค้า กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า อันไหนมันหนักหนากว่า กัน อย่าโทษตัวเองที่มาเจอเค้าสายเกินไป... อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้... อย่า
โทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน แต่จงยิ้มให้กับตัว เอง ที่อย่างน้อย ถึงจะพบกับเค้าคนนั้นสายเกินไป แต่ก็ยังได้พบ... ยิ้มให้ เค้าที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป...
ยิ้มให้กับโชค ชะตา ที่ถึงแม้จะไม่ได้ทำให้เรารักกัน แต่ก็ยังทำให้เรา...ได้รู้จักกัน คุณ
ควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คน เดียว คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง... คนที่ทำให้คุณหัวเราะ...และร้องไห้ได้ มากมาย... คนที่เพียงแค่ยิ้มของเค้า ก็สามารถเปลี่ยนวันที่หมองหม่น...ให้กลาย เป็นวันที่สดใส เท่านี้มันก็เพียงพอแล้ว ไม่ใช่หรือ? แค่การได้เห็นคนที่เรา
รัก ได้หัวเราะอยู่กับใครสักคนที่เค้ารักมากที่สุด นั่นแหละคือความสุขของการได้ รัก...อย่างจริงใจ
August 03 ไปดูงานที่ วพม. ขอโทดจิงๆที่มาอัพช้า ต้องมาอัพหลังจากกลับช้าตั้ง 1 อาทิตย์ พอดีไม่ค่อยว่างกำลังยุ่งๆเรื่องงานที่ รร. อ่ะนะ
การไปดูงานที่ วพม. สนุกมากๆเลย เเต่ก้อเหนื่อยเหมือนกัน
ออกเดินทางจาก รร. ประมาณ 2ทุ่มครึ่งมั้ง ไปถึงที่พักก้อประมาณ 4.30 น. พอไปถึงเเร้วก้ออาบน้ำเเต่งตัวไปที่ วพม.เลย
ไม่ค่อยได้นอนเพราะอยู่ในรถนอนนานไม่ได้พวกเพื่อนๆที่เเสนดี(แต่...)กวนตลอดเลยโชดดีหน่อยที่ก่อนนอนได้กินวีต้า(ไม่ได้โฆษณาให้นะ)
พอไปถึงที่ วพม. รู้สึกตื่นเต้นมากๆพี่ๆที่นั่นให้การต้อนรับอย่างดีเลยล่ะพาไปดูที่พัก พระราชวังพญาไท พอตอนบ่ายก้อไปดูการเรียนเกี่ยวกับ
นักศึกษาเเพทย์ว่าเค้าเรียนกันยังไง เเต่ก้อรู้สึกดีนะที่ได้ไปที่นั่นรู้สึกว่าอยากเรียนที่นั่นมากๆเลยเเหล่ะ พี่ๆทุกคนดูจะเข้าใจรุ่นน้องเเร้วก้อให้คำปรึกษารุ่นน้องได้ดี
ต่อจากนั้นก้อไปทานข้าวกันที่ ร้านอาหารรู้สึกว่าทุกคนจะทานอาหารกันอย่างสนุกมากเลยสังเกตได้จากว่าก่อนเข้าร้านกับหลังเข้าร้านสภาพที่ออกมาเเตกต่างกัยมากเลย
เเร้วก้อกลับที่พักก่อนนอนก้อนั่งคุยกันตามประสาคนไม่มีอารัยทำเเน้วก้อออกไปหาซื้อขนมกินเเต่ว่าร้านปิดหมดเเร้วก้อเลยอด
พอตอนเช้าก้อไปต่อที่ศิริราชเเต่ก้อไม่ค่อยจะได้รูปภาพมากเพราะเค้าห้ามถ่ายรูปเเร้วก้อไปเปลี่ยนชุดจากนั้นก้อไปที่ศูนย์ศิลปาชีพก่อนกลับก้อเเวะไปไหว้พระ
ที่วัดหลวงพ่อโตเเร้วก้อกลับบ้านอยู่ในรถรู้สึกว่าทุกคนจะเปงนักร้องที่ไม่มีใครรับเข้าสังกัดเลยสักคนเเต่ก้อยอมเเหกปากไปตลอดทางเลยกลับถึงบ้านก้อประมาณเที่ยงคืนได้มั้ง
คืนนี้ก้อเลยมีเพื่อนมานอนค้างที่บ้านด้วยหนึ่งคน
พอตอนเช้าตื่นไป รร ประมาณ 11 โมงเช้า ก้อไปเฉยๆไม่ได้เรียน
เด่วถ้าหากว่ามีเรื่องอารัยตื่นเต้นอีกจะมาเล่าสู่กันฟังอีกนะ
บาย
July 11 ดีใจจังเลย ดีใจจังเลยในที่สุดก้อได้ไปดูงานที่ วพม. สักที
ไม่รู้ว่าจะมีอารัยบ้างเเต่ถ้าหากว่ามีอารัยเเร้วจะเก็บภาพมาฝากให้เยอะเลย
ถ้าใครได้ไปบ้างก้อเข้ามาคุยกันบ้างนะ
July 06 ปีใหม่ สวัสดีค่ะ ชื่อปีใหม่นะค่ะ
ตอนนี้เพิ่มเริ่มทำ My Spaces เปงครั้งเเรกค่ะ
ตอนนี้ไม่ค่อยมีอารัยเเต่ว่าต่อไปคงมีอารัยเปลี่ยนเเปลงบ้างนะคะ
ยังไงใครมู้วิธีการเเต่ง My Spaces ให้ดูดีก้อช่วยมาเเนะนำ ปีใหม่ บ้างนะค่ะ
ไม่มีอารัยเเร้วเเหล่ะ แร้วถ้ามีอารัยเปลี่ยนเเปลงจะเข้ามาอัพ เพิ่มนะค่ะ
cutiez ปีใหม่ |
|
|
