บางที.. อาจไม่จำเป็น..เสมอไป
ที่ความรัก..จะต้องจบลง
ด้วยการ..ได้เป็น..คนรัก
_______________________________

บนเตียงเล็กๆ.. ในบ้านอบอุ่น..หลังหนึ่ง
แดดยามเย็น..ทอบางบาง..ผ่านหน้าต่าง

หญิงชรา..อายุราวๆ 70 ปี
นอนซม..อยู่บนเตียง

เธอรู้ว่า...นี่เป็นช่วงเวลาสุดท้าย..ในชีวิตของเธอแล้ว
แต่จะเป็นอะไรไปล่ะ ..เธอพอใจกับชีวิตทั้งหมด..ที่เธอได้ผ่านมา

เธอ..ได้แต่งงาน ..มีครอบครัว..ที่อบอุ่น
แม้จะไม่มีลูก..ก็ตาม

มีเพื่อนที่ดี ..ผ่านชีวิตการงานที่ดี
ถึงแม้วันนี้..สามีของเธอจะตายไป..ร่วม 10 ปี

แต่..ในวันสุดท้าย..ของชีวิต
เพื่อน-ที่เธอรักที่สุด..
ก็มานั่งเคียงข้างเธอ..อยู่ตรงนี้
มาส่งเธอ..เหมือนทุกครั้ง..ทุกคราว



หมอบอกว่า..ฉันคงอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าหรอก
เธอ..เอ่ยบอกกับเขา ...
เพื่อนชรา..ที่รู้จักกับเธอมา..แต่ครั้งยังเด็ก

ฉันรู้
ชายชรา..พยักหน้ารับ

เธอมาส่งฉัน..เหมือนทุกทีสินะ
หญิงชรา..มองหน้าชายชรา

ใช่..ก็ฉันส่งเธอ..มาตลอดทั้งชีวิตนี่นา ..ขาดไปอย่าง..คงไม่ครบ
ชายชราตอบ..ด้วยรอยยิ้มบางๆ

ตอนเด็กๆ..บ้านเรา..อยู่ทางเดียวกัน..เรากลับบ้านด้วยกันทุกเย็น..
บ้านฉัน..อยู่เลยบ้านเธอไปมาก..
เธอ..รำลึกความหลัง

แต่ฉัน..ก็ไปส่งเธอทุกวัน
ชายชราบอก

ใช่..เธอทำอยู่อย่างนั้น..ตลอดชั้นประถม..และมัธยม..ที่เราเรียนด้วยกัน
จนเพื่อนๆล้อว่า..เราเป็นแฟนกัน
หญิงชราพูดขึ้น

สุดท้าย..ก็ต้องเลิกล้อกันไป
เพื่อนชราของเธอ..ต่อคำ

ตั้งแต่..เธอคบกับแฟนคนแรกของเธอ..นั่นแหละ
เธอเย้ายิ้มๆ

แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวัน..อยู่อย่างเดิม...
จนต้องเลิกกับแฟน..ไม่ใช่รึ
ชายชรา..ทวนความหลัง

เธอจำได้ว่า..เธอบอกเขาอยู่บ่อยๆว่า..ไม่ต้องเดินมาส่งเธอแล้ว..เดี๋ยวแฟนเขาจะโกรธเอา..
แต่เขาก็ยังดึงดัน..ที่จะมาส่งเธอ

โกรธก็โกรธไป ..ฉันรู้จักเธอ-มาก่อนตั้งนาน
ยังไงเธอ..ก็ต้องมาก่อน


นั่น..เป็นคำพูดที่เธอจำได้-ไม่ลืม ..แม้ว่า..มันจะผ่านมาเกือบ 60
ปีแล้ว..ก็ตาม..

เธอยังจำ..วันที่เขาต้องขึ้นรถไฟ..เพื่อไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้

วันนั้น..เธอไปส่งเขาที่สถานี ..ร้องไห้จะเป็นจะตาย
เขาวุ่นกับการปลอบเธอ..จนไม่เป็นอันได้ร่ำลาพ่อแม่

พอเธอสงบลง..และขอตัวเข้าไปล้างหน้าล้างตา..ในห้องน้ำ ..
พ่อแม่ของเขา..ไปเช็คเที่ยวรถไฟ ...

พอเธอกลับมา..ก็พบเขานั่งร้องไห้คนเดียว..กับกองกระเป๋า...เงยหน้าขึ้นบอกกับเธอ..ทั้งน้ำตา

กลับบ้านเอง..เดินดีๆ นะ

…และนั่น..ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา..อีกรอบ


เธอจำได้ว่า..วันที่เขาปิดภาคเรียน..และกลับมาบ้าน..เธอแนะนำเขา..ให้รู้จักกับแฟนหนุ่มของเธอ

ตอนแรก..ทั้งสอง..เหมือนจะเข้ากันได้ดี ..แต่หลังจากนั้น 2-3 วัน
มีคนมาบอกว่า..แฟนเธอกับเพื่อนเธอ..ต่อยกัน

มัน..นอกใจเธอ
เขาบอกเรียบๆ..

แต่..เธอไม่เชื่อ

วันนั้น..เธอเชื่อแฟนมากกว่า..ว่าเขาอิจฉาแฟนเธอ..จึงหาเรื่องชกต่อย
เธอว่าเขา..ไปหลายคำ

อาทิตย์นึงให้หลัง..เธอจึงรู้ว่า..เขาเป็นคนถูก
เมื่อเธอไปหาเขาที่บ้าน..ก็เจอแต่..พ่อของเขา

มันกลับไป..แต่อาทิตย์ก่อนแล้ว ..เห็นว่ามีธุระด่วน ..ไม่รู้อะไร


เธอส่งจดหมายไปขอโทษ
เขาบอกไม่เป็นไร..เขาไม่เคยโกรธเธอ..แค่น้อยใจเล็กๆ
ในจดหมายลงท้าย..ด้วยคำ-คำเก่า

"กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ"

เธอรู้ว่า..ในคำที่เหมือนสั้นๆนั้น
เขาพูดอะไรออกมา..มากมายขนาดไหน..

เธอจำได้..ถึงวันที่เธอ..บอกเขาว่า..
เธอจะแต่งงาน..

เขา..มองหน้าเธอ..
เธออ่านไม่ออกว่า..มันเป็นความรู้สึกอะไร
ดีใจ?
เสียใจ?
และเมื่อเธอถามเขาตรงๆ ..เขาก็ตอบว่า..

เราใจหาย..


แต่ก่อนหน้านั้น..
ก็เขานี่แหละ..ที่เป็นคนช่วยเธอเลือก..ช่วยเธอดูว่า..ผู้ชายคนนี้นิสัยดี
และรักเธอจริง

เรา-ผู้ชายด้วยกัน..เราดูออก

ซี่งเขา..ก็ดูไม่ผิด ..สามีของเธอดี..เหมือนอย่างที่เขาบอก ..

วันแต่งงาน..เธอบอกเขาว่า..

ความเป็นเพื่อนของเรา..ยังเหมือนเดิมนะ ..ไม่ต้องห่วง

เขามองเธอนิ่งๆ..พยักหน้าน้อยๆ.. ไม่ตอบคำ

ถึงเวลารดน้ำสังข์ ..เขาอวยพรเธอมากมาย
แต่พูดกับสามีเธอ..เพียงสั้นๆ ว่า..

ฝากด้วยนะ..


เขาแต่งงาน..มีครอบครัวของเขา
เธอ..ก็มีครอบครัว..ของเธอ

มีบางช่วงของชีวิต..ที่ห่างกันไป
แต่ก็ไม่เคย..ลืมกัน

เธอ..ส่งการ์ดอวยพรวันเกิดให้เขา..ทุกๆปี
ตอนนี้..เขาน่าจะเก็บมันไว้ได้ 59 ใบแล้วล่ะ
เพราะเธอนับของเธอแล้ว..มันได้ 58 ใบ
น้อยกว่า..อยู่ใบนึง..
เพราะเธอ..เกิดทีหลังเขา 5 เดือน..

บางที ..เธอรู้สึกสนิทกับเขา..มากกว่า..คนรักของเธอเสียอีก

หลายเรื่อง..ที่เขารับรู้..แต่คนรักของเธอ..ไม่แม้แต่ระแคะระคาย..

และก็เช่นกัน..หลายความลับ..ที่เขาระบาย
ที่เขาฝากไว้ที่เธอ..เธอก็รับ..และเก็บงำมันไว้..ด้วยความเต็มใจ..




คิดอะไรอยู่?
เขาเอ่ยขึ้นมา..ทำลายความเงียบ

เรา..กำลังนึกแปลกใจ
เธอเอ่ย..ด้วยท่าทีครุ่นคิด

ทำไม..เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน?

เขานิ่งไป..เหมือนกำลังคิดเช่นกัน

เราสนิทกันมาก..มั้ง
เขาว่า

นั่น..ไม่น่าใช่เหตุผลนี่
เธอว่า

เธอ..ถามยากไปนะ
เขาตอบ..หลังจากนิ่งคิดอีก..อยู่ครู่ใหญ่

ไม่ยากหรอก ..ลองคิดเล่นๆ สิว่า..ทำไมเราถึงไม่รักกันนะ?

แววตาเธอ..มีแววขี้เล่นซุกซน ..เหมือนเด็กหญิง..ครั้งกระโน้น

อืมม..อันนี้..ค่อยง่ายขึ้นมาหน่อย
เขาพูดขึ้น

เธอมองหน้าเขา.. แปลกใจเธอว่า..เธอไม่ได้เปลี่ยนคำถาม..นี่นะ..

ฉันไม่รู้หรอกว่า..ทำไม-เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน
เขามองหน้าเธอ..ด้วยสายตาอ่อนโยน

แต่..ถ้าเธอถามว่า..ทำไม-เราถึงไม่รักกันน่ะ
เขาเว้นช่วง
ฉันก็จะตอบว่า -- ฉันว่า..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย

เธอหลับตาลง..
คำถามที่ถูกซ่อนไว้..หลายสิบปี..กลับตอบออกมาง่ายๆ..อย่างนี้เอง

นั่นสินะ ..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย
เธอตอบ..ทั้งๆที่หลับตาลง

ตอนนี้..เธอพร้อมที่จะจากโลกใบนี้ไป..อย่างมีความสุขแล้ว

ในความรู้สึก..ที่เริ่มพร่าและเลือน...เธอสัมผัสได้ถึงมือของเขา..ที่เอื้อมมากุมมือเธอไว้

กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ..

และนั่น..
คือ..คำสุดท้าย..ที่เธอได้ยิน…
_________________
สิ่งที่ทำให้เราลุกขึ้นสู้~~คือ~~ความฝัน 

             กลับมาเเร้วนะจากติวพิเศษเหนื่อยมากๆเลยล่ะ พ่อเปงคนขับไปส่งที่จุฬาภรณ์ ฯ อาจารย์ติวตั้งเเต่วันเสาร์ตอนเช้าประมาณ 8 โมงเช้า พอพักช่วงพักค่อยสบายหน่อยเเต่ก้อได้พักแค่แป๊บเดียวเพราะว่าอาจาย์สอนเลยเวลามาตั้งเยอะเเน่ะ   ได้พักนานหน่อยก้อตอนประมาณช่วง6โมงเย็นเเต่ก้อสนุกดีนะได้เพื่อนใหม่ตั้งเยอะ  มีเเป้ง หงส์ หลิง พิณ เเป๋ม เเละก้อนุ่น ผู้ชายคนเด่วของห้อง พอตอนกลางคืนก้อเรียนต่อจนประมาณ4ทุ่มถึงได้เลิกเรียนกัน  ขอบคุนน้อง น้อย มากเลยที่หาผ้าห่มมาให้ไม่งั้นคงนอนหนาวเเน่นอนเลย  เเต่ว่าพอตอนกลางคืนกว่าจะได้นอนก้อเที่ยงคืนพอดี เพราะเสียงที่หอเชียร์ AF กันดังมากๆเลยล่ะ  ตื่นเช้ามาก้อเรียนๆๆๆๆ พอตอนเย็นดีนะที่พ่อรีบไปรับไม่งั้นคงได้นั่งรอพ่อนานเเน่เลยล่ะ  เเร้วก้อกลับบ้าน

    มาถึงที่บ้านเเร้วก้อออกไปเดินตลาดเจอเพื่อนๆก้อเลยโชคดีมีเพื่อนช่วยเดินเลือกของเเต่ว่าเเย่มากๆเลยที่ยังไม่ได้ทำการบ้านวิชาภาษาอังกฤษเลยเเต่ว่าพออัพเส็ดเเร้วก้อจะรีบไปทำให้เส็ดเนี่ยเเหล่ะ  วันศุกร์ต้องไปเรียนตั้งเเต่เลิกเรียนที่ รร น่าเบื่อจิงๆเลย สงสัยว่าไม่ได้ออนเอ็มเเน่นอนเลย

 

 

                                                 ไปเเล้วล่ะ....จะรีบไปทำการบ้าน

 

                                                           บั๊ย...บาย..

 

 

                    ไม่อยากไปติวเลย  โชคร้ายมากๆเลยนึกว่าเสาร์ อาทิตย์จะได้อยุ่บ้านเฉยเเร้วอ่ะ 

 

             เเต่ทำไมต้องโทรมาบอกให้ไปติวด้วยอ่ะ น่าเบื่อที่สุดเลย ไม่มีเพื่อนไปอีกต่างหากอ่ะไม่รู้ว่าสาธารณสุขคิดยังไง

 

             โทรตามให้ไปติวทั้งที่ได้เปงเเค่ตัวสำรอง ถ้อยู่บ้านนะจะทำอารัยก้อได้  เเต่ต้องไปอยู่ที่อื่นนะสิ

 

             เเร้วยิ่งที่นั่นเปงโรงเรียนประจำด้วยเเร้วไม่อยากไปเลย   อดได้ไปเที่ยวตลาดนัดก่ะเพื่อนๆเลย

 

             เเร้วก้อไม่ได้ไปเรียนพิเศษก่ะเพื่อนก่ะอาจารย์สังวาลด้วยอ่ะ  อยากเรียนก่ออาจารย์สังวาลมากกว่าไปเรียนก่ะอาจารย์คนอื่น

 

             ไม่รู้ว่าถ้าไปอยู่ที่นั่นจะเปงยังไงอ่ะ   คงไม่มีเพื่อนคุยเเน่นอนเลย

 

 

 

                                        ไม่อยากไปติวเลย.....(สละสิทธิก้อไม่ได้อ่ะนะ)

 

 

 

 

 

 

 

 

        ขอโทดจิงๆที่มาอัพช้า  ต้องมาอัพหลังจากกลับช้าตั้ง 1 อาทิตย์  พอดีไม่ค่อยว่างกำลังยุ่งๆเรื่องงานที่ รร. อ่ะนะ

การไปดูงานที่ วพม. สนุกมากๆเลย  เเต่ก้อเหนื่อยเหมือนกัน

 

ออกเดินทางจาก รร. ประมาณ 2ทุ่มครึ่งมั้ง  ไปถึงที่พักก้อประมาณ 4.30 น. พอไปถึงเเร้วก้ออาบน้ำเเต่งตัวไปที่ วพม.เลย

ไม่ค่อยได้นอนเพราะอยู่ในรถนอนนานไม่ได้พวกเพื่อนๆที่เเสนดี(แต่...)กวนตลอดเลยโชดดีหน่อยที่ก่อนนอนได้กินวีต้า(ไม่ได้โฆษณาให้นะ)

พอไปถึงที่ วพม. รู้สึกตื่นเต้นมากๆพี่ๆที่นั่นให้การต้อนรับอย่างดีเลยล่ะพาไปดูที่พัก พระราชวังพญาไท พอตอนบ่ายก้อไปดูการเรียนเกี่ยวกับ

นักศึกษาเเพทย์ว่าเค้าเรียนกันยังไง  เเต่ก้อรู้สึกดีนะที่ได้ไปที่นั่นรู้สึกว่าอยากเรียนที่นั่นมากๆเลยเเหล่ะ พี่ๆทุกคนดูจะเข้าใจรุ่นน้องเเร้วก้อให้คำปรึกษารุ่นน้องได้ดี

 

  ต่อจากนั้นก้อไปทานข้าวกันที่ ร้านอาหารรู้สึกว่าทุกคนจะทานอาหารกันอย่างสนุกมากเลยสังเกตได้จากว่าก่อนเข้าร้านกับหลังเข้าร้านสภาพที่ออกมาเเตกต่างกัยมากเลย

เเร้วก้อกลับที่พักก่อนนอนก้อนั่งคุยกันตามประสาคนไม่มีอารัยทำเเน้วก้อออกไปหาซื้อขนมกินเเต่ว่าร้านปิดหมดเเร้วก้อเลยอด

 

  พอตอนเช้าก้อไปต่อที่ศิริราชเเต่ก้อไม่ค่อยจะได้รูปภาพมากเพราะเค้าห้ามถ่ายรูปเเร้วก้อไปเปลี่ยนชุดจากนั้นก้อไปที่ศูนย์ศิลปาชีพก่อนกลับก้อเเวะไปไหว้พระ

ที่วัดหลวงพ่อโตเเร้วก้อกลับบ้านอยู่ในรถรู้สึกว่าทุกคนจะเปงนักร้องที่ไม่มีใครรับเข้าสังกัดเลยสักคนเเต่ก้อยอมเเหกปากไปตลอดทางเลยกลับถึงบ้านก้อประมาณเที่ยงคืนได้มั้ง

คืนนี้ก้อเลยมีเพื่อนมานอนค้างที่บ้านด้วยหนึ่งคน

 

   พอตอนเช้าตื่นไป รร ประมาณ 11 โมงเช้า ก้อไปเฉยๆไม่ได้เรียน

 

เด่วถ้าหากว่ามีเรื่องอารัยตื่นเต้นอีกจะมาเล่าสู่กันฟังอีกนะ

 

                                       บาย

 

 

 

 

      ดีใจจังเลยในที่สุดก้อได้ไปดูงานที่ วพม. สักที

 

 

   ไม่รู้ว่าจะมีอารัยบ้างเเต่ถ้าหากว่ามีอารัยเเร้วจะเก็บภาพมาฝากให้เยอะเลย

 

   ถ้าใครได้ไปบ้างก้อเข้ามาคุยกันบ้างนะ

 

   

        

 

 

      สวัสดีค่ะ  ชื่อปีใหม่นะค่ะ

 

   ตอนนี้เพิ่มเริ่มทำ My Spaces  เปงครั้งเเรกค่ะ 

 

   ตอนนี้ไม่ค่อยมีอารัยเเต่ว่าต่อไปคงมีอารัยเปลี่ยนเเปลงบ้างนะคะ

 

   ยังไงใครมู้วิธีการเเต่ง  My Spaces  ให้ดูดีก้อช่วยมาเเนะนำ ปีใหม่ บ้างนะค่ะ

 

   ไม่มีอารัยเเร้วเเหล่ะ  แร้วถ้ามีอารัยเปลี่ยนเเปลงจะเข้ามาอัพ เพิ่มนะค่ะ

 

       cutiez   ปีใหม่